Czuwanie modlitewne

 

W wigilię uroczystości Chrystusa Króla można przeżyć czuwanie modlitewne. Jest ono wskazane z podwójnej racji. Najpierw dlatego, że zakończenie roku liturgicznego powinno być w parafii i każdej innej wspólnocie ważnym wydarzeniem. Dodatkową racją dla przeżycia takiego czuwania jest zakończenie Roku Wiary.

Poniżej podane są dwie propozycje modlitewnego spotkania przed Mszą Świętą lub po jej zakończeniu w sobotni wieczór. Pierwsza ma charakter adoracji Najświętszego Sakramentu, a druga jest dziękczynieniem za encyklikę „Światło wiary” i medytacją nad jej przesłaniem. Można wybrać jedną z nich lub przeżyć, szczególnie w grupach, obydwie.

 

Adoracja Najświętszego Sakramentu

 

Jednym z najbardziej nagłośnionych wydarzeń Roku Wiary, w którym połączyły się niezliczone rzesze ludzi wierzących na całym świecie, była adoracja Najświętszego Sakramentu dnia 2 czerwca, w niedzielę po uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Była ona tak bogata w treść, że warto do niej wrócić i przeżyć ją jeszcze raz. Poniżej podana jest taka propozycja.

 

Wprowadzenie

 

Śpiew: Upadnij na kolana.

Wystawienie Najświętszego Sakramentu.

Chwila ciszy.

 

P: Panie nasz i Zbawicielu. Zostaliśmy wezwani słowami pieśni, aby upaść przed Tobą na kolana. Często spełniamy ten akt czci. Pragniemy, aby płynął z serca i wyrażał uznanie Twej wielkości. Ty jesteś godzien, aby upaść przed Tobą na kolana. Czynimy to w łączności z Ojcem Świętym Franciszkiem, z biskupami, kapłanami i wiernymi świeckimi, którzy we wszystkich częściach świata padają przed Tobą, wyznając wiarę, że jesteś prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem. Przyjmij, wszechmocny i miłosierny Jezu, nasz hołd uwielbienia.

 

Śpiew: Jezusa ukrytego (2 zwrotki).

 

Od „Traditio Symboli” na początku Roku Wiary…

 

P: Uwierzyliśmy, o Panie, że jesteś pośród nas obecny. Uwierzyliśmy, że w czasie Mszy Świętej dokonała się cudowna przemiana i w świętej Hostii nie ma już chleba, tylko Ty sam, o Panie. Na początku Roku Wiary, biskupi i kapłani przekazali na nowo prawdy objawione, zawarte w Symbolu wiary. Na zakończenie tego szczególnego Roku jesteśmy wezwani, aby tę odnowioną i pogłębioną wiarę wyznać wobec kapłana. Dlatego w tej adoracji pragniemy najpierw spojrzeć wstecz, na minione miesiące tego roku, aby w chwili cichej modlitwy, opowiedzieć Ci, o Panie, o naszej pracy nad wiarą, o naszym zwycięstwach i porażkach, o podjętym trudzie odnowienia i pogłębiania wiary. Przyjmij, Jezu, naszą modlitwę.

 

Chwila ciszy.

Śpiew: Com przyrzekł Bogu przy chrzcie raz (2 zwrotki).

 

L1: Dziękujemy Ci, Panie Jezu, za łaskę wiary. Jest ona dla nas skarbem, bezcenną perłą. Ty uczyłeś nas, że największe skarby ukrywa się w sercu. Tam też złożyłeś skarb wiary, którym nas obdarzyłeś w czasie chrztu świętego. Tam, w sercu, ma być coraz czytelniej wypisywany. Nasze serce powinno żyć prawdą o Ojcu, który nas stworzył, o Tobie, któryś nas odkupił, o Duchu Świętym, który nas uświęca. Chcemy jeszcze raz, wpatrując się w Ciebie, wsłuchać się w te wezwania, które do nas kierujesz przez swój Kościół.

 

L2: Z listu św. Pawła Apostoła do Rzymian (10,9-10): „Jeżeli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia”.

 

Śpiew aklamacji: Credo, Domine, Credo – Wierzę, Panie mój, wierzę (mel. poniżej).

 

Cre - do, Do-mi-ne, cre - do.

Wie - rzę, Pa-nie mój, wie - rzę.

 

L1: Z listu apostolskiego Ojca Świętego Benedykta XVI Porta fidei (10): „Serce wskazuje, że pierwszy akt, którym dochodzi się do wiary jest darem Boga i działaniem łaski, która przekształca osobę aż do głębi jej serca. W tym względzie szczególnie wymowny jest przykład Lidii. Św. Łukasz opowiada, że  Paweł, kiedy był w Filippi, udał się w szabat, by głosić Ewangelię niektórym kobietom; była wśród nich Lidia a «Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła» (Dz 16, 14). Ważny jest sens zawarty w tym wyrażeniu.  Św. Łukasz uczy, że znajomość treści, w które należy wierzyć nie wystarcza, jeżeli następnie to serce, autentyczne sanktuarium człowieka, nie jest otwarte na łaskę, która pozwala mieć oczy, aby spoglądać na głębię i zrozumieć, że to, co zostało przepowiedziane jest Słowem Bożym”.

 

Śpiew aklamacji.

 

L2: Z katechez św. Piotra Chryzologa: „Macie przyjąć Symbol, to jest umowę życia, zasadę zbawienia i nierozerwalną więź wiary między wami i Bogiem. Przygotujcie serca, a nie kartkę, wyostrzcie zmysły, nie przyrząd do pisania. Tego, co usłyszycie, nie zapisujcie atramentem, lecz przez posługę ducha. Nie można bowiem ulotnym kartkom i łamliwym narzędziom powierzać odwiecznego niebieskiego sekretu, lecz trzeba go umieścić w skrzyni duszy, w wewnętrznej bibliotece ducha”.

 

Śpiew aklamacji.

 

L1: Z napomnień św. Ambrożego i św. Augustyna: „Ten Symbol jest pieczęcią duchową, jest medytacją naszego serca i jest jego jak gdyby zawsze obecną obroną. Jest niewątpliwie skarbem, którego strzeżemy w naszym sercu”. „Otrzymujecie formułę wiary, zwaną Symbolem. Kiedy już ją przyjmiecie, opieczętujcie nią serce i po cichu powtarzajcie ją codziennie. Zanim zaśniecie, zanim wyjdziecie, uzbrójcie się w wasz Symbol”.

 

Śpiew aklamacji.

 

P: Panie Jezu, Ty najlepiej znasz nasze serca. Ty wiesz, czym ono bije i za czym tęskni, co go cieszy, a co powoduje jego smutek, kiedy się rozpala płomieniem miłości, a kiedy staje się zimne i obojętne. Dziś pragniemy wejrzeć uważniej w nasze serce. Usłyszane słowa św. Pawła i Ojców Kościoła rodzą w nas pytanie, jak mocno odcisnęła się w naszym sercu wiara, jak ono przeżywa prawdę, że Ojciec niebieski uczynił nas swoimi dziećmi, że Ty pozostałeś na zawsze z nami, że Twój Duch prowadzi cały Kościół i każdego z nas. Pomóż nam, Panie, lepiej poznać tajemnice naszego serca. Prosimy o to w cichej modlitwie.

 

Chwila ciszy.

Śpiew: Twemu Sercu cześć składamy.  

 

… do „Redditio Symboli” na zakończenie Roku Wiary

 

P: Dziękujemy Ci, Panie Jezu, za wszystko, co już się stało naszym udziałem w Roku Wiary. Rozpoczęliśmy go w październiku, miesiącu modlitwy różańcowej. Wiara prowadziła nas drogami Adwentu do Twego żłóbka w Betlejem. Mocą tej wiary podjęliśmy wielkopostny wysiłek nawrócenia, by dobrze przeżyć święte Triduum Paschalne. Dzięki wierze czas wielkanocny, uwieńczony zesłaniem Ducha Świętego, był dla nas ważnym i wielkim wydarzeniem. Z wielką wiarą i zaangażowaniem serca przeżywaliśmy uroczystość Twego Najświętszego Ciała i Krwi, w czasie której szliśmy w eucharystycznej procesji na nasze ulice i place. Czas Roku Wiary dobiega końca. Prosimy Cię, aby jego owoce były obfite.

 

L3: O mocną wiarę dla dzieci. Prosimy Cię, Panie.

O mocną wiarę dla młodzieży.

O mocną wiarę dla małżonków.

O mocną wiarę dla rodziców.

O mocną wiarę dla chorych.

O mocną wiarę dla skrzywdzonych.

O mocną wiarę dla wątpiących.

O mocną wiarę dla wszystkich.

 

L4: Aby wiara kształtowała naszą modlitwę. Prosimy Cię, Panie.

Aby wiara rodziła w nas nadzieję.

Aby wiara rozpalała naszą miłość.

Aby wiara dawała siły do przebaczenia.

Aby wiara umacniała nas w trudnych chwilach.

Aby wiara jednoczyła nas z Tobą.

Aby nasza wiara nieustannie rosła.

 

Śpiew: Panie, umocnij naszą wiarę.

 

P: W czasie adoracji, w niedzielę 2 czerwca, w której wierzący świat ukląkł Tobą, powierzaliśmy Ci, Panie Jezu, wiele intencji. Dziś chcemy do nich wrócić, gdyż każdego dnia potrzebujemy Twojej pomocy. Przyjmij, miłosierny Jezu, wołanie Twego Kościoła.

 

K: Ciebie prosimy.

W: Wysłuchaj nas, Panie.

 

Śpiew powtarzany po każdym wezwaniu.

 

L3: Obdarz naszego Ojca Świętego Franciszka mądrością, wytrwałością i przezornością.

Obdarz Twój Kościół licznymi i świętymi sługami ołtarza.

Daj wszystkim ochrzczonym głód i pragnienie Twojego Ciała.

Daj grzesznikom pragnienie nawrócenia i przebaczenia.

Daj wszystkim ludziom doświadczenie pociechy płynącej z poznania i poczucia Twojej miłości.

Mocą Twego krzyża przezwycięż wszelkie podziały i niezgodę.

Światłem Twego słowa przezwycięż wszelki błąd i fałsz.

Łagodnością Twojego Serca przezwycięż wszelkie urazy i pragnienie zemsty.

Słodyczą Twojej miłości przezwycięż egoizm i zatwardziałość serc.

Twoją stwórczą mocą przezwycięż wszelką przemoc wobec życia ludzkiego.

 

L4: O najsłodszy Jezu, ukryty pod Postaciami Eucharystycznymi,

wysłuchaj łaskawie nasze pokorne prośby,

przedstaw je przed tronem Najwyższego,

przyjmij łaskawie żarliwe pragnienia naszych serc.

Oświeć nasze umysły,

umacniaj naszą wolę,

odnawiaj naszą stałość i rozpalaj w naszych sercach płomień świętego zapału,

abyśmy przekraczając naszą małość i przeżywając wszelkie trudności,

składali hołd godny Twojej wielkości i Twojego majestatu,

bardziej właściwy naszym niepokojom

i naszym świętym pragnieniom. Amen. (Pius XII)

 

Śpiew: Jezu miłości Twej.

 

L5: Ojciec Święty Franciszek prosił, abyśmy w modlitwie wypraszali łaskę świętości Kościoła. „Niech Pan uczyni go zawsze posłusznym swojemu Słowu, aby stawał przed światem „jako chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany” (Ef 5,27). Niech w Kościele, poprzez wierne nauczanie, rozbrzmiewa Słowo, które zbawia i przynosi miłosierdzie oraz sprawia, że w odnowionej więzi miłości tenże Kościół może nadać pełny sens cierpieniu i smutkowi oraz przywrócić radość i spokój”. Prośmy o to w cichej modlitwie.

 

Chwila ciszy.

 

L6: Druga intencja, polecona nam dzisiaj przez Ojca Świętego, jest prośbą za ludzi będących w potrzebie. Papież prosi o modlitwę „za tych wszystkich, którzy w różnych miejscach świata doświadczają cierpień związanych z nowymi rodzajami niewolnictwa oraz za ofiary wojen, handlu ludźmi, przemytu narkotyków i pracy niewolniczej. Pomyślmy o dzieciach i kobietach doświadczających wielorakich form przemocy. Niech ich milczący krzyk o pomoc znajdzie Kościół czuwający, aby mając wzrok utkwiony w Chrystusie ukrzyżowanym, nie zapomniał o tych braciach i siostrach, którzy wpadli w ręce przemocy. Pamiętajmy też o tych wszystkich, którzy doświadczają niepewności ekonomicznej, a przede wszystkim o bezrobotnych, o osobach starszych, o emigrantach i bezdomnych, o więźniach i o tych wszystkich, którzy doświadczając zepchnięcia na margines społeczeństwa. Modlitwa Kościoła i jego aktywna działalność niech staną się dla tych ludzi pocieszeniem i wsparciem w nadziei oraz siłą i wytrwałością w obronie godności ludzkiej”. Módlmy się w ciszy tych intencjach.

 

Chwila ciszy.

 

P: Z głęboką wiarą polecamy Jezusowi te sprawy Kościoła i świata. Zawierzamy Mu również sprawy naszej archidiecezji, naszych parafii, rodzin i każdego z nas. Prosimy za dzieci, szczególnie te, które po raz pierwszy przyjęły Jezusa w Komunii Świętej, za młodzież, szczególnie tę, która zdała maturę i wybiera kierunek dalszego życia, za małżeństwa, szczególnie te, które przeżywają kryzys, za ludzi starszych, szczególnie tych, którzy już odchodzą z tego świata, za naszą Ojczyznę, szczególnie za tych, którzy ustanawiają prawa, za wszystkich wierzących, a szczególnie tych, których wiara osłabła. Powierzmy te intencje Jezusowi w cichej modlitwie serca oraz wspólnym błaganiu o miłosierdzie Boga.

 

Chwila ciszy.

 

Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusalub inna modlitwa np. Koronka do Miłosierdzia Bożego.

 

Śpiew: Przed tak wielkim Sakramentem.

Błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.

Śpiew: Pobłogosław Jezu drogi.

 

Medytacja nad treścią encykliki „Światło wiary”

 

Bezpośrednim przygotowaniem do celebracji zamknięcia Roku Wiary może być również przypomnienie wielkiego daru, jakim jest encyklika Ojca Świętego Franciszka „Światło wiary”. Można zaproponować wspólną medytację nad treścią encykliki, odczytując wybrane jej fragmenty, dokonując odpowiednich wprowadzeń i zostawiając chwile ciszy na osobistą refleksję. Taka propozycja została podana poniżej. Zamiast niej można odmówić cząstkę różańca, wykorzystując poniższe teksty jako wprowadzenia do kolejnych tajemnic radosnej cząstki różańca.

Ponieważ tytuł encykliki nawiązuje do znaku światła, dlatego można zaproponować, aby po każdym odczytanym fragmencie Pisma Świętego i tekstu encykliki zapalić jeden lub kilka lampionów i ustawić je w różnych miejscach w kościele. W ten sposób stopniowo cały kościół zostaje wypełniony znakiem światła.

 

Wprowadzenie

 

Śpiew: Matko, która nas znasz lub Zdrowaś Maryjo albo inna pieśń.

 

Prowadzący (P): Pozdrawia zgromadzonych i dokonuje wprowadzenia. Może to uczynić tymi lub podobnymi słowami:  Jednym z wielkich darów kończącego się Roku Wiary jest encyklika Ojca Świętego Franciszka Lumen fidei. Jej treść nie tylko ubogaciła nasze przeżycia mijającego roku, lecz jest także programem dla dalszego rozwoju naszej wiary. Zapraszam do wspólnej medytacji nad tym papieskim dokumentem. Lektorzy będą odczytywać teksty Pisma Świętego, omawiane przez papieża w encyklice, a także wybrane fragmenty samej encykliki. Chcemy w ten sposób przez lekturę, medytację i modlitwę jeszcze bardziej ubogacić się bogactwem myśli, przekazanych nam przez wielkich świadków wiary, Ojca Świętego Benedykta XVI oraz Ojca Świętego Franciszka. W naszym spotkaniu wzywamy wstawiennictwa Tej, która najmocniej uwierzyła w słowo, które Pan wypowiedział.

 

Modlitwa: Bądź uwielbiony, miłosierny Boże, w darze wiary, który wlałeś w nasze serca. Bądź uwielbiony w łasce Roku Wiary, przez który światło Twojej prawdy mocniej przeniknęło w nasze życie. Wielbimy Cię, Panie, we wszystkich darach, przez które nasza wiara wzrasta i owocuje czynami miłości. Spraw przez wstawiennictwo Maryi, naszej Matki, abyśmy nigdy nie ustali w drodze i nie dali się zwieść błędnym naukom. Prowadź nas we wspólnocie Twego Kościoła do pełnego zjednoczenia z Tobą i braćmi. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

 

Część pierwsza: „Uwierzyliśmy miłości”

 

Komentator (K): Pierwszą część encykliki Ojciec Święty zatytułował słowami: „Myśmy uwierzyli miłości”. Ukazuje w niej postać Abrahama, którego tradycja nazywa ojcem naszej wiary, mówi o wierze Izraela i pokusie niewiary, ale przede wszystkim ukazuję pełnię naszej wiary, która odnosi się do Chrystusa. Wsłuchajmy się w słowa Papieża. Po każdym fragmencie będziemy powtarzać aklamację, która jest wyznaniem wiary i pozostaniem chwilę w ciszy.

 

L1: Z pierwszego listu św. Jana Apostoła (4,16-19): „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. Przez to miłość osiąga w nas kres doskonałości, że mamy pełną ufność na dzień sądu, ponieważ tak, jak On jest [w niebie], i my jesteśmy na tym świecie. W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk, ponieważ lęk kojarzy się z karą. Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości. My miłujemy Boga, ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował”.

 

L2: „Szczególne miejsce należy się Abrahamowi, naszemu ojcu w wierze. W jego życiu wydarza się rzecz wstrząsająca: Bóg kieruje do niego Słowo, objawia się jako Bóg, który mówi i wzywa po imieniu. Wiara wiąże się ze słuchaniem. Abraham nie widzi Boga, ale słyszy Jego głos […]. To, co Słowo mówi do Abrahama, składa się z wezwania i obietnicy. Przede wszystkim jest wezwaniem do wyjścia z własnej ziemi, zaproszeniem do otwarcia się na nowe życie, jest początkiem wyjścia, które otwiera drogę ku nieoczekiwanej przyszłości. Wizja, jaką wiara da Abrahamowi, będzie zawsze związana z tym krokiem naprzód, jaki trzeba zrobić: wiara «widzi» w takiej mierze, w jakiej się posuwa, w jakiej wchodzi w przestrzeń otwartą przez Słowo Boże. Słowo to zawiera ponadto obietnicę: twoje potomstwo będzie liczne, będziesz ojcem wielkiego narodu” (nr 8-9).

 

Chwila ciszy.

 

Śpiew aklamacji pochwalnej lub dziękczynnej, np: Jesteś Królem lub Niech będzie chwała i cześć i uwielbienie albo Ojcze, chwała Tobie lub Wielbić Pana chcę albo Chwała niech będzie, zawsze i wszędzie, Twemu Sercu, o mój Jezu.

 

L3: „Historia Izraela ukazuje nam również pokusę niewiary, której lud wielokrotnie ulegał. Przeciwieństwo wiary jawi się tutaj jako bałwochwalstwo. Gdy Mojżesz rozmawia z Bogiem na Synaju, lud nie potraf znieść tajemnicy ukrytego oblicza Bożego, nie potraf wytrzymać czasu oczekiwania. Wiara ze swej natury wymaga wyrzeczenia się chęci natychmiastowego posiadania, jakie zdaje się ofiarować widzenie, jest zaproszeniem, by otworzyć się na źródło światła, szanując tajemnicę Oblicza, które zamierza objawić się osobiście i w odpowiednim czasie […]. Człowiek, gdy traci zasadnicze ukierunkowanie, które spaja jego życie, gubi się w wielorakości swoich pragnień. Wzbraniając się przed oczekiwaniem na czas obietnicy, rozprasza się na tysiące chwil swojej historii. Dlatego bałwochwalstwo jest zawsze politeizmem, poruszaniem się bez celu od jednego pana do drugiego. Bałwochwalstwo nie wskazuje jednej drogi, lecz wiele szlaków, które nie prowadzą do wyraźnego celu, a raczej tworzą labirynt. Kto nie chce zawierzyć się Bogu, zmuszony jest słuchać głosów wielu bożków, wołających do niego: «Zdaj się na mnie!» Wiara, ponieważ związana jest z nawróceniem, jest przeciwieństwem bałwochwalstwa; jest odsuwaniem się od bożków, by powrócić do Boga żywego dzięki osobistemu spotkaniu. Wierzyć to znaczy powierzyć się miłosiernej miłości, która zawsze przyjmuje i przebacza, wspiera i ukierunkowuje egzystencję, okazuje się potężna w swej zdolności prostowania wypaczeń naszej historii. Wiara polega na gotowości otwarcia się na wciąż nową przemianę dokonywaną przez Boże wezwanie. Oto paradoks: zwracając się nieustannie do Pana, człowiek znajduje stałą drogę, co uwalnia go od chaotycznych ruchów, do jakich zmuszają go bożki” (nr 13).

 

Chwila ciszy.

Śpiew aklamacji.

 

L2:  „Patriarchowie zbawili się w wierze, nie w wierze w Chrystusa, który już przyszedł, ale w wierze w nadchodzącego Chrystusa, w wierze skierowanej ku przyszłemu wydarzeniu Jezusa. Wiara chrześcijańska skoncentrowana jest na Chrystusie, jest wyznawaniem, że Jezus jest Panem i że Bóg wskrzesił Go z martwych (por. Rz 10, 9). Wszystkie wątki Starego Testamentu zbiegają się w Chrystusie, On staje się ostatecznym «tak» dla wszystkich obietnic, fundamentem naszego ostatecznego «Amen», powiedzianego Bogu (por. 2 Kor 1, 20). Historia Jezusa jest pełnym objawieniem wiarygodności Boga. Jeśli Izrael wspominał wielkie dzieła miłości Bożej, które stanowiły centrum jego wyznania i otwierały wzrok jego wiary, obecnie życie Jezusa jawi się jako miejsce ostatecznej interwencji Boga, najwyższy przejaw Jego miłości do nas. W Jezusie Bóg nie kieruje do nas dodatkowego słowa, pośród tylu innych, ale swoje odwieczne Słowo (por. Hbr 1, 1-2). Bóg nie mógł dać nam większej gwarancji, by nas zapewnić o swojej miłości, jak przypomina nam św. Paweł (por. Rz 8, 31-39). Tak więc wiara chrześcijańska jest wiarą w Miłość pełną, w jej skuteczną moc, w jej zdolność przemieniania świata i wyjaśniania czasu: «Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam» (1 J 4, 16). W miłości Bożej, objawionej w Jezusie, wiara dostrzega fundament, na którym opiera się rzeczywistość i jej ostateczne przeznaczenie” (nr 15).

 

Chwila ciszy.

Śpiew aklamacji.

 

L3: „Wierzący, przyjmując dar wiary, zostaje przemieniony w nowe stworzenie. Otrzymuje nowe istnienie, istnienie synowskie, staje się synem w Synu. «Abba – Ojciec» jest najbardziej charakterystycznym słowem doświadczenia Jezusa, które staje się centrum doświadczenia chrześcijańskiego (por. Rz 8, 15). Życie w wierze, jako życie synowskie, jest uznaniem pierwotnego i radykalnego daru, będącego u podstaw egzystencji człowieka, i można je wyrazić w zdaniu św. Pawła, skierowanym do Koryntian: «Cóż masz, czego byś nie otrzymał?» (1 Kor 4, 7) […]. W ten sposób możemy pojąć nowość, do której prowadzi nas wiara. Człowiek wierzący przemieniony jest przez Miłość, na którą otworzył się w wierze, a gdy otwiera się na tę ofiarowaną mu Miłość, jego egzystencja wykracza poza własne ramy. Św. Paweł może powiedzieć: «Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus» (Ga 2, 20) i wzywać: «Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach» (Ef 3, 17). W wierze «ja» wierzącego poszerza się, by zamieszkał w nim ktoś Inny, by żył w kimś Innym, i w ten sposób jego życie poszerza się w Miłości. Tutaj ma miejsce działanie właściwe Duchowi Świętemu. Chrześcijanin może mieć oczy Jezusa, Jego uczucia, Jego synowską gotowość, ponieważ dany mu jest udział w Jego Miłości, którą jest Duch. I w tej Miłości zyskuje się w pewien sposób spojrzenie właściwe Jezusowi. Bez tego upodobnienia w Miłości, bez obecności Ducha, który rozlewa ją w naszych sercach (por. Rz 5, 5), jest rzeczą niemożliwą wyznawać Jezusa jako Pana (por. 1 Kor 12, 3)” (nr 19.21).

 

Chwila ciszy.

Śpiew aklamacji.

 

P: Dziękujemy Ci, Panie, za wiarę Abrahama, za wiarę ludu izraelskiego, a przede wszystkim za wiarę Apostołów, którym objawiłeś siebie, a oni wyznali: „Uwierzyliśmy miłości, jaką Bóg ma ku nam”. My również uwierzyliśmy w Twoją miłość i poddaliśmy się jej przemieniającej mocy. Zdarzają się nam jednak chwile zwątpienia i niedowierzania. Niekiedy stawiamy bożki tego świata ponad miłość do Ciebie. Przepraszamy Cię za te grzechy i prosimy, abyśmy umocnieni Twoją łaską zawsze byli zjednoczeni z Tobą. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Śpiew: Bóg jest Miłością lub inny śpiew.

 

Część druga: „Wiara przemieniająca życie”

 

K: W kolejnych trzech rozdziałach encykliki Lumen fidei Ojciec Święty mówi o dialogu między wiarą a rozumem, o przekazywaniu wiary z pokolenia na pokolenie, a także o znaczeniu wiary dla życia rodzinnego i społecznego oraz dla znoszenia cierpienia. Jest to ukazanie wpływu wiary na wszystkie obszary życia człowieka, na jego myślenie i działanie, na jego wybory i trudne doświadczenia, na jego odpowiedzialność za siebie i innych. Wsłuchajmy się w słowa Pisma Świętego i papieskie rozważanie.

 

L1: Z pierwszego listu św. Pawła Apostoła do Koryntian (15,3-9): „Przekazałem wam na początku to, co przejąłem; że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi. Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży”.

 

Chwila ciszy.

 

L4: „Przypominanie o więzi wiary z prawdą jest dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebne, właśnie z powodu kryzysu prawdy, jaki przeżywamy. We współczesnej kulturze często występuje tendencja do przyjmowania za jedyną prawdę tę związaną z techniką: prawdziwe jest to, co człowiek potraf zbudować i zmierzyć dzięki swojej wiedzy; jest to prawdziwe, bo funkcjonuje, a tym samym czyni życie wygodniejszym i łatwiejszym. Dzisiaj wydaje się to jedyną prawdą pewną, jedyną, którą można podzielić się z innymi, jedyną, o której można dyskutować i wspólnie się w nią zaangażować. Z drugiej strony, istniałyby też prawdy jednostki, polegające na tym, by być autentycznym wobec tego, co każdy czuje w swym wnętrzu, prawdy ważne tylko dla konkretnej osoby, których nie można zaproponować innym z tym zamiarem, by służyły dobru wspólnemu. Z podejrzliwością patrzy się na wielką prawdę, na prawdę wyjaśniającą całość życia indywidualnego i społecznego […]. Czy w tej sytuacji wiara chrześcijańska może przysłużyć się dobru wspólnemu, w zakresie właściwego pojmowania prawdy? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba zastanowić się nad rodzajem poznania właściwym wierze. Mogą nam w tym pomóc słowa św. Pawła: «sercem przyjęta wiara» (Rz 10, 10). […]. Wiara poznaje w miarę jak jest związana z miłością, bowiem miłość wnosi światło. Zrozumienie wiary rodzi się wtedy, gdy przyjmujemy wielką miłość Bożą, która nas przemienia wewnętrznie i daje nam nowe oczy, pozwalające widzieć rzeczywistość” (nr 25.26).

 

Chwila ciszy.

 

L5: „Wierzący nie jest arogancki; przeciwnie, prawda daje mu pokorę, bo wie on, że to nie my ją posiadamy, ale to ona nas bierze w posiadanie. Nie powodując bynajmniej usztywnienia postaw, pewność wiary nakazuje nam wyruszyć w drogę i umożliwia dawanie świadectwa i dialog ze wszystkimi […]. Nie może wypowiadać z prawdą słów Credo, nie będąc tym samym przemienionym, nie włączając się w obejmującą go historię miłości, która poszerza jego istnienie, czyniąc go częścią wielkiej wspólnoty, ostatecznego podmiotu wypowiadającego Credo, którym jest Kościół. Wszystkie prawdy, w które wierzymy, mówią o tajemnicy nowego życia wiary jako drodze komunii z Bogiem żywym” (nr 34.45).

 

Chwila ciszy.

 

L4: „Zważywszy, że wiara jest jedna, powinna być wyznawana w całej jej czystości i pełni. Właśnie dlatego, że wszystkie prawdy wiary łączą się w jedno, negowanie którejś z nich, choćby spośród tych, które mogą wydawać się mniej ważne, oznacza szkodzenie całości. Każda epoka może uznawać pewne elementy wiary za łatwiejsze lub trudniejsze do przyjęcia: dlatego jest rzeczą ważną czuwać, aby przekazywany był cały depozyt wiary (por. 1 Tm 6, 20), aby akcentowane były należycie wszystkie aspekty wyznania wiary. Ponieważ jedność wiary jest jednością Kościoła, ujęcie czegoś z wiary oznacza ujęcie czegoś z prawdy komunii. Ojcowie Kościoła opisywali wiarę jako jedno ciało, ciało prawdy z różnymi członkami, analogicznie do ciała Chrystusa i jego przedłużenia w Kościele. Integralność wiary wiązana była także z obrazem Kościoła dziewicy, z jego wiernością w oblubieńczej miłości do Chrystusa; niszczenie wiary oznacza niszczenie komunii z Panem. Jedność wiary jest zatem jednością żywego organizmu, jak trafnie zauważył błogosławiony John Henry Newman, gdy pośród cech charakterystycznych, wskazujących na ciągłość doktryny w czasie, wymieniał jej zdolność asymilacji w sobie wszystkiego, co znajduje w różnych środowiskach, w jakich jest obecna, w różnych kulturach, z jakimi się spotyka, oczyszczając wszystko i znajdując dla tego najlepszy wyraz. W ten sposób wiara ukazuje się jako uniwersalna, katolicka, ponieważ jej światło potęguje się, by oświecić cały wszechświat i całą historię” (nr 48).

 

Chwila ciszy.

 

L5: „W rodzinie wiara towarzyszy wszystkim okresom życia, poczynając od dzieciństwa: dzieci uczą się pokładać ufność w miłości swoich rodziców. Dlatego jest ważne, aby rodzice dbali o wspólne praktykowanie wiary w rodzinie, towarzyszyli dojrzewaniu wiary dzieci. Zwłaszcza młodzież przeżywająca tak skomplikowany, bogaty i ważny dla wiary okres życia, musi czuć bliskość i troskę rodziny oraz wspólnoty kościelnej na swej drodze dojrzewania w wierze […]. Wiara, przyjęta i pogłębiana w rodzinie, staje się światłem oświecającym wszystkie relacje społeczne. Jako doświadczenie ojcostwa Bożego i miłosierdzia Boga, rozwija się także w braterskiej drodze […]. Wiara uczy nas dostrzegać, że w każdym człowieku jest błogosławieństwo dla mnie, że światło oblicza Bożego oświeca mnie przez oblicze brata […]. Wiara oświeca nas w godzinie próby i właśnie w cierpieniu i słabości staje się jasne, że «nie głosimy (...) siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana» (2 Kor 4, 5) […]. Nawet śmierć staje się oświecona i może być przeżyta jako ostatnie wezwanie wiary, ostatnie «wyjdź z twojej ziemi», ostatnie «przyjdź!» wypowiedziane przez Ojca, któremu powierzamy się z ufnością, że On nas umocni także podczas ostatecznego przejścia” (nr 53.54.56).

 

Chwila ciszy.

 

Zakończenie

 

P: Dziękujemy Bogu za dar encykliki Lumen fidei. Światło wiary świeci mocniej w naszym umyśle i naszym sercu. Jeszcze raz zobaczyliśmy jak wielkim skarbem jest wiara, działająca przez miłość. Kończąc nasze rozważanie zwróćmy się do Maryi, którą została nazwana błogosławioną, gdyż uwierzyła słowu Pana. Do Niej zwraca się Papież na końcu encykliki. Ją ukazuje nam jako wzór wiary i do Niej kieruje słowa modlitwy. Tymi papieskimi słowami chcemy się teraz modlić, łącząc z nimi rozważania dziesiątka różańca, tajemnicy nawiedzenia św. Elżbiety.

 

L6: Matko, wspomóż naszą wiarę! Otwórz nas na słuchanie Słowa, byśmy rozpoznali głos Boga i Jego wezwanie. Obudź w nas pragnienie, by iść za Nim, wychodząc z naszej ziemi i przyjmując Jego obietnicę. Pomóż nam, abyśmy pozwolili dotknąć się przez Jego miłość, byśmy mogli dotknąć Go wiarą. Pomóż nam w pełni Mu się zawierzyć, wierzyć w Jego miłość, zwłaszcza w chwilach zgryzoty i krzyża, gdy nasza wiara wezwana jest do dojrzewania. Zasiewaj w naszej wierze radość Zmartwychwstałego. Przypominaj nam, że ten, kto wierzy, nie jest nigdy sam. Naucz nas patrzeć oczami Jezusa, aby On był światłem na naszej drodze. Niech to światło wiary wzrasta w nas coraz bardziej, aż nadejdzie ten dzień bez zmierzchu, którym jest sam Chrystus, Twój Syn, nasz Pan!

 

Śpiew: Przez chrztu świętego lub Gdy klęczę przed Tobą albo Wierzę w Ciebie, Panie, coś mnie obmył z win.

 

L2: Dziesiątek różańca.

 

P: Końcowe pozdrowienie i zapowiedź programu niedzielnego.

 

Śpiew: Weź w swą opiekę.

 

News
  • Cotygodniowa adoracja

    2013-11-21

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na ostatni tydzień Roku Wiary: Przed obrzędem „Redditio Symboli”.

  • Obrzęd zamknięcia Roku Wiary - skrót

    2013-11-15

    Przygotowaliśmy pomoce dla księży na zamknięcie Roku Wiary: dwustronicowy skrót obrzędu.

  • Świadectwo z parafii - zamknięcie Roku Wiary

    2013-10-30

    Otrzymaliśmy świadectwo z zamknięcia Roku Wiary w parafii archidiecezji częstochowskiej. Zachęcamy do zapoznania się z nim i przesłania dalszych informacji i opisów.

  • Cotygodniowa adoracja

    2013-10-16

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na 28. tydzień okresu zwykłego czyli 53. tydzień Roku Wiary, nawiązuje do drugiej części KKK. Jej temat brzmi: „Liturgia Godzin”.

  • Tablice Credo

    2013-10-14

    Tekst Credo wyryty w sercu i na tablicach - trwałym znakiem przeżycia Roku Wiary.

Newsletter
Bądź na bieżąco - zapisz się newslettera!
Wizyty
Dzisiaj: 12 Wszystkie: 8320