Adoracja: Powołanie



Ofiaruję Tobie Panie mój

 

 

Wystawienie Najświętszego Sakramentu.

Chwila ciszy.

 

P: „Pan kiedyś stanął nad brzegiem, Szukał ludzi gotowych pójść za Nim...” Każdego dnia Panie Jezu stajesz nad brzegiem i nas szukasz, chcąc nam wskazać drogi naszego powołania. Dziś my Panie Jezu stajemy przed Tobą, w ten czwartkowy wieczór, chcąc Cię prosić abyś nam wskazał drogi naszego powołania. Nie zawsze, Panie, potrafimy odczytać wyraźnie znaki jakie nam dajesz czy to przez ludzi czy to przez wszystkie inne okoliczności naszego życia. Choć wielu z nas nie często prosi Cię, Panie, o to byś nam wskazał drogę naszego życia, tak dziś ten wieczór poświęcamy modlitwie o to byś nas i ludzi na tym świecie prowadził za ręce jak Ojciec prowadzi swoje dzieci. By ta droga i to czego od nas oczekujesz stała się jasna i byśmy byli na nią otwarci. Byśmy nie pobłądzili.

 

Śpiew: Barka.

 

P: „O Panie, to Ty na mnie spojrzałeś, Twoje usta dziś wyrzekły me imię.” Ty Panie wybrałeś każdego z nas tu obecnych, jak i każdego z ludzi żyjących na ziemi, już w dniu jego poczęcia. Zaplanowałeś każdy szczegół naszego życia – wyrzekłeś me imię. Jesteśmy tu, Panie, bo pragniemy odnaleźć swoje powołanie: czy to do życia w rodzinie, czy życia konsekrowanego, czy każdą inną drogę którą obecnie przed sobą mamy wedle Twojego odwiecznego zamysłu. Prosimy Cię, Panie, wskaż nam drogę, oświecaj nasz umysł, serce i duszę, abyśmy wyraźnie słyszeli co do nas mówisz. Prosimy Cię Panie by nasze życie było w zgodzie z Twoją wolą. Pragniemy dziś ofiarować Ci się w całości.  Wpatrujemy się w Ciebie i wsłuchujemy się w Twoje nauczanie. Chcemy Cię dziś uwielbiać rozważając życie Maryi i świętych, zwracając szczególną uwagę na to jak oni wypełnili swoje powołanie, które otrzymali od Ciebie.

 

Śpiew: Łaską jesteśmy zbawieni.

 

L1: Z pierwszego listu św. Pawła Apostoła do Koryntian: „Bracia, różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu dar tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.” (1 Kor 12, 4-11)

 

Śpiew: Uczniowie Pana.

 

L2: Jeszcze do niedawna mieliśmy przekonanie, że mówiąc o powołaniu mamy na myśli osoby konsekrowane. Dziś jednak wiemy, że każdy człowiek jest powołany. Czy to ksiądz, czy zakonnik, czy osoba świecka. Mężczyzna i kobieta. Biedny i bogaty. Młodzieniec i osoba starsza. Każdy powołany jest do świętości, do życia zgodnego z wartościami, do pomocy bliźnim, do miłości. I nie ważne czy mam swoją rodzinę, czy żyję w samotności. Nie ważne czy jestem studentem, lekarzem, sędzią, księdzem, pielęgniarką, sprzedawcą w sklepie, kierowcą czy też siostrą zakonną. Najważniejsze, by to swoje powołanie odkryć i starać się jak najlepiej wypełnić, otwierając się na Ducha Świętego.

 

Chwila ciszy.

 

L3: W książce „Pamięć i tożsamość” Jan Paweł II wyznał: „Ja żyję w przeświadczeniu, że we wszystkim, co mówię i robię w związku z moim powołaniem i posłannictwem, z moją służbą, dzieje się coś, co nie jest wyłącznie moją inicjatywą”. Każdy człowiek, nie tylko papież, powołany jest do tego, by jego inicjatywy, myśli, uczucia, słowa i czyny inspirowane były „czymś więcej” – działaniem Ducha Świętego. Każdy chrześcijanin ma być nie tylko ochrzczony wodą, lecz także „posolony” ogniem Ducha Świętego. Każdy z nas w głębi serca pragnie się powtórnie narodzić, „narodzić się z Ducha”. Zawierzmy to nasze pragnienie Maryi Matce Kościoła, wokół której gromadzili się uczniowie oczekujący na obiecanego Pocieszyciela.

 

Chwila ciszy.

 

L4: Z homilii Ojca Świętego Jana Pawła II w Bydgoszczy (7.06.1999): „Chrystus nie obiecuje łatwego życia, nie obiecuje łatwego życia tym, którzy Go naśladują. Zapowiada raczej, że idąc za Ewangelią, będą musieli stać się znakiem sprzeciwu. Jeżeli On sam cierpiał prześladowanie, to stanie się ono również udziałem Jego uczniów: «Miejcie się na baczności przed ludźmi! – zapowiada. Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować» (Mt 10,17). Drodzy bracia i siostry! Każdy chrześcijanin, który zjednoczył się z Chrystusem przez łaskę chrztu św., stał się członkiem Kościoła i «już nie należy do samego siebie» (por. 1 Kor 6,19), ale do Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał. Od tej chwili wchodzi w szczególny związek wspólnotowy z Chrystusem i z Jego Kościołem. Obowiązany jest zatem do wyznawania przed ludźmi wiary, którą otrzymał od Boga za pośrednictwem Kościoła”.

 

Śpiew: Przywołaj mnie Panie

 

L1: Panie Jezu, Ty sam, schodząc na ziemię, zostałeś powołany do wypełnienia zadania danego Ci przez Ojca. Wykonałeś je doskonale. Mimo że doświadczyłeś przy tym strachu, bólu, lęku. Jednak w tym najtrudniejszym czasie wiedziałeś, gdzie należy szukać pomocy. Chcemy Cię dziś przeprosić za wszystkie nasze zaniedbania w szukaniu i wypełnianiu powołania. Będziemy powtarzać: przepraszamy Cię, Panie.

       Za nasze lenistwo, zwłaszcza to duchowe.

       Za brak wytrwałości i szybkie zniechęcanie się.

       Za każdy zmarnowany dzień.

       Za brak miłości i pogardę wobec innych.

       Za bylejakość w wykonywaniu swoich zadań.

       Za każdy grzech.

 

Śpiew: Ty jesteś wśród nas, Panie.

 

L5: Z Katechizmu Kościoła Katolickiego: „Osobliwą rację godności ludzkiej stanowi powołanie człowieka do uczestniczenia w życiu Boga. Człowiek już od swego początku zapraszany jest do rozmowy z Bogiem: istnieje bowiem tylko dlatego, że Bóg stworzył go z miłości i wciąż z miłości zachowuje, a żyje w pełni prawdy, gdy dobrowolnie uznaje ową miłość i powierz się swemu Stwórcy.”

 

L2: „Pan moim pasterzem, nie brak mi niczego” (Ps 23). Człowiek modlący się w tym psalmie przedstawia Boga jako kompas swojego życia. Pokazuje, jak bardzo Mu zaufał. W najtrudniejszych chwilach życia potrafił wyśpiewać tak piękną pieśń pochwalną na cześć Pana. A kto czy też co leczy Twoje życiowe rany? Kto czy też co jest kompasem w twoim życiu? Komu potrafisz bezgranicznie zaufać, że nie zwiedzie cię na manowce, ale poprowadzi właściwą drogą?

 

Śpiew: Pomódl się Miriam.

 

L3: W rozważaniach o chrześcijańskim powołaniu nie może zabraknąć refleksji maryjnej. Ojciec Święty Jan Paweł II czcił Matkę Bożą jako swoją Matkę, okazując Jej synowskie oddanie, ale też widział w Niej wzór człowieka wiary. Tajemnice różańca ukazują Maryję, która przyjmuje Jezusa, niestrudzenie Mu towarzyszy i coraz bardziej upodabnia się do Niego. Taka jest też droga każdego chrześcijanina. W encyklice o Eucharystii Ojciec Święty napisał, że „istnieje głęboka analogia pomiędzy fiat wypowiedzianym przez Maryję na słowa archanioła i amen, które wypowiada każdy wierny kiedy otrzymuje Ciało Pańskie” (EdE 55). Nie tylko podczas Eucharystii, ale we wszystkich okolicznościach życia winniśmy wypowiadać Panu Bogu nasze „amen”, podobnie jak Maryja w różnych sytuacjach, od Nazaretu aż po Golgotę, wypowiadała swoje „fiat”.

 

Chwila ciszy.

 

L4: Powołanie do świętości na wzór Maryi to życie w jedności z Bogiem i ludźmi. Dla nas jest to zawsze najpierw droga pojednania i ciągłego powracania do Boga. Pojednani z Bogiem przez Krzyż Chrystusa musimy tak jak Maryja trwać przy tym Krzyżu i nieść swój własny krzyż. Maryja, która wypowiedziała swoje „tak” – „niech mi się stanie” – już w Nazarecie, wytrwała w nim aż do końca, aż po krzyż. Czy my także gotowi jesteśmy iść za Jezusem nie tylko drogą radości, światła i chwały, lecz także bolesną drogą krzyża?

 

Chwila ciszy.

 

L5: Z homilii wygłoszonej podczas obchodów 400-lecia Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej (19.08.2002): «A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena». Ta, która była złączona z Bożym Synem więzami krwi i matczyną miłością, tam u stóp krzyża, przeżywała zjednoczenie w cierpieniu. Ona jedna, mimo bólu matczynego serca, wiedziała, że to cierpienie ma sens. Ona ufała - ufała mimo wszystko - że oto spełnia się starodawna obietnica: «Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje, a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę» (Rdz 3, 15). A Jej ufność znalazła potwierdzenie, gdy konający Syn zwrócił się do Niej: «Niewiasto». Czy wtedy, pod krzyżem, mogła przewidywać, że już niebawem - za trzy dni - Boża obietnica się wypełni?

 

Śpiew: Litania do Matki Boga i ludzi.

 

L3: Z Katechizmu Kościoła Katolickiego: „Cały Kościół jest apostolski, ponieważ pozostaje, przez następców św. Piotra i Apostołów, w komunii wiary i życia ze swoim początkiem. Cały Kościół jest apostolski, ponieważ jest „posłany” na cały świat. Wszyscy członkowie Kościoła, choć na różne sposoby, uczestniczą w tym posłaniu. „Powołanie chrześcijańskie jest również ze swojej natury powołaniem do apostolstwa". „Apostolstwem" nazywa się „wszelką działalność Ciała Mistycznego", która zmierza do rozszerzenia „Królestwa Chrystusa po całej ziemi".

 

Chwila ciszy.

 

L2: Jako przykład do naśladowania pragniemy w dzisiejszym temacie podać Sługę Bożego Jerzego Ciesielskiego. To właśnie on pokazuje nam jak być świętym w codziennym życiu, wypełniając swoje obowiązki. Uczy nas jak pracować nad sobą i wypełniać swoje powołanie. Jego zdaniem „Droga świętości jest drogą do rozszerzania w sobie miłości Boga. Konkretny człowiek o takich czy innych zdolnościach, żyjący w danych warunkach, może, a nawet powinien mieć wytyczoną choćby w ogólny sposób drogę świętości. Mieć ideał, do którego dąży. Ideał taki ułatwia od ludzkiej strony działanie, wybór postępowania. (...) Ideał świętości można krótko określić jako »wypełnianie obowiązków stanu z nadprzyrodzoną orientacją«. Aby to było możliwe, trzeba prowadzić życie religijne wewnętrzne, będące niejako prądnicą, która ładuje akumulator mej osoby na codzienne działanie”.

Jerzy Ciesielski był zwyczajnym mężczyzną. Już jako młody chłopak odkrył swoje powołanie do bycia mężem i ojcem. Wraz z żoną wychował troje dzieci. Bardzo sumiennie podchodził do swojej pracy wykładowcy na Politechnice Krakowskiej. Kochał sport, wędrówki po górach, podróże, książki. Dał nam świetny przykład jak wśród codziennych zajęć znaleźć czas dla Boga.

 

Chwila ciszy.

 

L1: „Mogłabyś pomyśleć, że mi w życiu nie wyszło,

że chcę spróbować uciec gdzieś

Na usta jedne słowa się cisną:

Dlaczego? - pytasz; Bóg jeden wie...

Mogłabyś pomyśleć, że lubię się modlić,

lub, że smakuje mi przaśny chleb;

że wolę suknię od zwykłych spodni

a ja odpowiem – Bóg jeden wie...

Kiedy mnie znowu zapytasz dlaczego,

chciałabym powiedzieć, że teraz wiem

Lecz trudno w wierze wiedzieć na pewno

I rzeknę tylko: Bóg jeden wie...

Jeśli Ci znajdę kiedyś odpowiedź

Myślę, że będzie podobna do słów,

Które szepczą kochankowie,

Że ja po prostu kocham Go!”

 

Śpiew: Serce wielkie nam daj.

 

L3: Duchu Święty, Pocieszycielu, racz udoskonalić w nas dzieło rozpoczęte przez Jezusa. Spraw, aby modlitwa, którą zanosimy w imieniu całego świata, była mocna i stała. Przyspiesz nam czas głębokiego życia wewnętrznego. Rozpal w nas zapał apostolski, który by dosięgnął wszystkich ludzi i wszystkie narody, gdyż wszystkie są odkupione Krwią Chrystusa i wszystkie stanowią Jego dziedzictwo. Skrusz w nas wrodzoną pychę i podnieś nas na wyżyny pokory, prawdziwej bojaźni i wielkodusznej odwagi.

Niech żadne więzy ziemskie nie przeszkadzają nam w wypełnianiu naszego powołania. Niech dla samolubnej korzyści i przez niedbalstwo nasze nie będą deptane prawa sprawiedliwości. Niech żadne wyrachowania nie sprowadza szerokiego zasięgu miłości do ciasnych, małych egoizmów. Niech wszystko w nas będzie czyste i wielkie: poszukiwanie i umiłowanie prawdy, gotowość do ofiar, gotowość na krzyż i na śmierć. Niech wszystko będzie zgodne z ostatnią modlitwą Syna do Ojca i z tym zdrojem Twojej, o Duchu Święty, miłości, która z woli Ojca i Syna spłynęła na Kościół, na jego instytucje, na poszczególne dusze i na narody świata całego. Amen. (modlitwa bł. Jana XXIII)

 

Śpiew: Ty tylko mnie poprowadź.

 

 

Modlitwa na Rok Wiary

 

P: Zbawicielu świata, dziękujemy Ci za dar wspólnej modlitwy i adoracji. Przy Tobie rośnie nasza wiara, umacnia się nadzieja, rozpala się miłość. Kończąc naszą wspólną modlitwę, gorąco prosimy Cię o pomnożenie naszej wiary. Spraw, aby nasza wiara stawała się coraz mocniejsza i aby coraz bardziej przemieniała nasze życie.

 

L1: Panie Jezu, Synu Boga żywego, przymnóż nam wiary w Twoje słowo, w którym ukryta jest prawda i w którym Ty sam jesteś obecny. Otwórz nasz umysł i serce, abyśmy uważnie słuchali słów Ewangelii i gorliwie poznawali Twoją naukę, przekazywaną przez Kościół. Ześlij na nas swego Ducha, aby doprowadził nas do całej prawdy.

 

Będziemy powtarzać: Panie, przymnóż nam wiary.

 

L4: Zbawicielu świata, przymnóż nam wiary w Twoje zbawcze działanie w sakramentach świętych i Twoją obecność pośród nas w znaku chleba. Niech nasza wiara objawi się w chętnym przychodzeniu na adorację i pełnym zaangażowaniu w przeżywanie sakramentów, szczególnie Eucharystii.

 

Panie, przymnóż nam wiary.

 

L5: Jezu, Synu Maryi, przymnóż nam wiary w Twoją obecność w nas samych i w innych ludziach. Nie pozwól nam zapomnieć o Twoich słowach: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z najmniejszych, Mnieście uczynili”. Dodaj nam sił, abyśmy służyli Ci w ludziach, do których nas posłałeś.

 

Panie, przymnóż nam wiary.

 

P: Przyjmij, miłosierny Jezu, naszą pokorną modlitwę o pomnożenie wiary. Niech ona kształtuje całe nasze życie i doprowadzi nas do Ciebie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

 

Śpiew: Przyjdę do was w moim Duchu.

Adoracja w ciszy.

 

News
  • Cotygodniowa adoracja

    2013-11-21

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na ostatni tydzień Roku Wiary: Przed obrzędem „Redditio Symboli”.

  • Obrzęd zamknięcia Roku Wiary - skrót

    2013-11-15

    Przygotowaliśmy pomoce dla księży na zamknięcie Roku Wiary: dwustronicowy skrót obrzędu.

  • Świadectwo z parafii - zamknięcie Roku Wiary

    2013-10-30

    Otrzymaliśmy świadectwo z zamknięcia Roku Wiary w parafii archidiecezji częstochowskiej. Zachęcamy do zapoznania się z nim i przesłania dalszych informacji i opisów.

  • Cotygodniowa adoracja

    2013-10-16

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na 28. tydzień okresu zwykłego czyli 53. tydzień Roku Wiary, nawiązuje do drugiej części KKK. Jej temat brzmi: „Liturgia Godzin”.

  • Tablice Credo

    2013-10-14

    Tekst Credo wyryty w sercu i na tablicach - trwałym znakiem przeżycia Roku Wiary.

Newsletter
Bądź na bieżąco - zapisz się newslettera!
Wizyty
Dzisiaj: 65 Wszystkie: 43407