Dzień skupienia Parafialnej Rady Duszpasterskiej

 


Chcąc dobrze przygotować Rok Wiary w parafii i w rodzinach trzeba podjąć wielorakie działania. Jednym z nich jest przeżycie dnia skupienia dla Parafialnej Rady Duszpasterskiej i wszystkich, którzy chcą włączyć się czynnie w przygotowanie i dobre przeżycie Roku Wiary. Trzeba sobie postawić pytania: Jak podjąć wielkie tematy wiary i wpisać je w rytm życia parafialnego? Jak złączyć je z innymi sugestiami, wynikającymi z ogólnopolskiego programu duszpasterskiego, z przeżywaną w peregrynacją, z parafialnymi rocznicami i innymi okolicznościami? Jakie pomoce wybrać spośród bogatej oferty, aby je promować wśród członków wspólnoty? Pytania te są ważne i zasługują na to, aby poświęcić im wiele uwagi. Dzień skupienia, w którym modlitwa przeplata się z refleksją nad słowem Bożym i rozmową duszpasterską, stwarza dobry klimat dla szukania odpowiedni na powyższe pytania.

 

Program dnia skupienia

 

W pełnej wersji dzień skupienia może oznaczać spotkanie przedpołudniowe, w którym ma miejsce modlitwa wstępna, konferencja wprowadzająca proboszcza lub wyznaczonej osoby, adoracja Najświętszego Sakramentu oraz praca w grupach pod kierunkiem wyznaczonych animatorów. Spotkanie popołudniowe obejmowałoby podsumowanie pracy w grupach i wspólną dyskusję o planie duszpasterskim na Rok Wiary z podziałem zadań na poszczególne osoby i grupy. Zakończeniem dnia skupienia byłaby Eucharystia. W wersji skróconej można przewidzieć modlitwę i krótkie wprowadzenie, wspólną rozmowę nad tekstami, z którymi wszyscy wcześniej się zapoznali oraz Eucharystię zakończoną lub poprzedzoną adoracją Najświętszego Sakramentu.

 

Wśród tematów, którym należy poświęcić więcej uwagi, są niewątpliwie dwa: Wiara w Boga i wiara w Kościół. Ten pierwszy temat kieruje naszą myśli ku Bogu w Jego boskiej tajemnicy, a ten drugi prowadzi nas do ciągłego odkrywania i przeżywania obecności Boga pośród nas. Bóg otwiera przed nami swój boski świat, który jest światem trynitarnym. On też stoi u drzwi i puka, aby człowiek mu otworzył i zaprosił do swojego ludzkiego świata, do swego własnego serca, do wszystkich przestrzeni ziemskiej rzeczywistości, do spraw radosnych i trudnych, do swojej modlitwy i pracy, do życia rodzinnego i zawodowego.

 

Szczególne tematy refleksji i modlitwy

 

Sugestie tematów, które mogą stanowić inspirację do konferencji w ramach dnia skupienia oraz do dzielenia się w grupach, znajdują się w podanych wcześniej rozdziałach strony internetowej oraz w opracowaniu książkowym. Warto do nich dołączyć poniższe myśli, dotyczące naszego rozumienia Kościoła, a szczególnie miejsca każdego ochrzczonego w tej wielkiej wspólnocie wierzących.

 

Wiara w Kościół jest konsekwencją wiary w trójjedynego Boga, który wszedł w życie ludzi i zaprosił ich do wspólnoty z sobą. Jest to wiara w Boga Ojca, który uczynił nas swoimi dziećmi, a przez to swoją rodziną. Jest wiara w Syna Bożego, który stając się człowiekiem zjednoczył się z każdym z nas i dał nam udział w swoim boskim życiu oraz w swojej zbawczej misji w świecie. Jest to wiara w Ducha Świętego, który w nas zamieszkał czyniąc z każdego członka wspólnoty, z każdej rodziny, a także z całego Kościoła swoją świątynię.

 

W Roku Wiary będziemy często wracać do trzech obrazów wyrażających tajemnicę Kościoła. Są to obrazy, które ukazują relację poszczególnych osób i całej wspólnoty wierzących do Ojca, Syna i Ducha Świętego. Będzie więc mowa o Ludzie Bożym, Mistycznym Ciele Chrystusa i Świątyni Ducha Świętego. W każdym z tych obrazów jest ukazana tajemnica Kościoła, ale każdy z nich w inny sposób objawia te same prawdy, przez co stają się one jeszcze bardziej zrozumiałe i bliskie. Chcemy uważniej rozważyć, jak obrazy te ukazują tajemnicę jedności wszystkich członków wspólnoty oraz odmienność talentów, charyzmatów, ofiarowanych każdemu z nich.

 

Pierwszym przykazaniem życia chrześcijańskiego jest miłość Boga i bliźniego. Miłość, która jednoczy osoby w ich ludzkich relacjach, a także w ich uczestnictwie w relacjach trynitarnych. Wspomniane obrazy Kościoła pokazują najpierw tę jedność. Ku niej skierowana jest praca duszpasterska kapłanów i wiernych świeckich. Jest to stały wysiłek, aby człowiek był blisko Boga, a ludzie miłowali się wzajemnie.

 

Poświęcając wiele wysiłku duszpasterskiego, aby odnawiała się i umacniała jedność, nie zawsze dość uwagi poświęcamy odmienności powołań, talentów i charyzmatów poszczególnych członków Kościoła. Ten brak trzeba uzupełnić. W historii ludu Bożego Starego Przymierza bardzo pouczające jest wydarzenie, w którym Mojżesz, po całym dniu rozstrzygania różnych spraw ludu, usłyszał od swego teścia Jetro słowa: „Zamęczysz siebie i lud” (Wj 18,18). Od tej chwili Mojżesz podzielił się odpowiedzialnością z wybranymi członkami ludu. W Nowym Przymierzu Jezus wybrał Dwunastu i siedemdziesięciu dwóch uczniów, powierzając każdemu z nich określone zadanie. W wymiarze parafii Chrystusa reprezentuje proboszcz. On jest głową wspólnoty i on w imieniu Pana posyła odpowiednio przygotowanych wiernych na różne odcinki życia parafialnego.

 

Gdy spojrzymy na obraz Mistycznego Ciała Chrystusa, widzimy podobną prawidłowość w rozumieniu i przeżywaniu wspólnej dla wszystkich wiary i odmiennego dla poszczególnych osób powołania. Św. Paweł mówi, że w ciele każdy członek posiada sobie właściwe zadania i ciało nie może dobrze funkcjonować, jeśli któryś członek jest niesprawny. Reguła ta odnosi się do wszystkich członków ciała, a nie tylko do niektórych. Trzeba ją odnieść również do życia parafialnego, co oznacza większą troskę o rozwój powołania każdego z członków wspólnoty, poczynając od dzieci, poprzez młodzież aż do ludzi dorosłych i będących w podeszłym wieku. Jeżeli w parafii pojawi się kandydat do kapłaństwa lub kandydatka do życia konsekrowanego, poświęca się im odpowiednią uwagę i pomaga w rozwoju powołania. Niestety nie wszyscy duszpasterze wykazują podobną gorliwość w pielęgnowaniu powołań wiernych świeckich, a przecież jeśli oni nie odkryją swego powołania, nie przygotują się do jego wypełnienia i nie podejmą go z wiarą, wspólnota będzie jak ciało bez ręki czy nogi albo bez oczu czy uszu. Bez czynnego zaangażowania członków wspólnoty parafia nie jest w stanie wypełniać w skuteczny sposób wszystkich zadań, jakie Chrystus jej powierzył.

 

Również obraz Kościoła jako Świątyni Ducha Świętego wskazuje na podobną prawidłowość. W obrazie świątyni podkreślona jest nie tylko prawda o tym, że kamienie mają do siebie przylegać i łączyć mocno jeden z drugim. Jest w tym obrazie również mowa o filarach, na których opierają się poszczególne części budowli. Chrystus w Apokalipsie mówi: „Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego” (Ap 3,12). W odniesieniu do parafii tym filarem nie jest kapłan, gdyż on reprezentując Chrystusa, więc jest raczej fundamentem i znakiem jedności dla całej wspólnoty. Większymi i mniejszymi filarami, na których oparte są różnorakie dzieła w parafii, są wierni świeccy. Patrząc na ewangeliczny wzór każda wspólnota, będąca uobecnieniem Kościoła, powinna mieć pasterza, który reprezentuje Chrystusa, a także „dwunastu i siedemdziesięciu dwóch”, powołanych, przygotowanych i posłanych, zdolnych być filarami różnych dzieł ewangelizacyjnych, formacyjnych, modlitewnych czy charytatywnych. To nie jest tylko sprawa organizacyjna. U podstaw tego działania jest wiara, że Bóg jest Panem Kościoła i że On daje powołania oraz wskazuje miejsce każdej osoby we wspólnocie. Człowiek, przy pomocy pasterzy, powinien to miejsce odnaleźć i powierzone mu zadania wypełnić, zarówno w liturgii, jak i w codzienności życia wspólnoty.

 

Wydaje się słuszne, aby w Roku Wiary więcej uwagi poświęcić tajemnicy Kościoła, poczynając od przyjrzenia się sposobowi celebracji niedzielnej Eucharystii, w której najpełniej objawia się parafialny obraz Kościoła. Widzimy w tym liturgicznym zgromadzeniu liczne grono wiernych, którzy wyznają tę samą wiarę, składają tę samą ofiarę i zasiadają do wspólnego stołu, a równocześnie w wielu wspólnotach w bardzo fragmentarycznym wymiarze widać, że ci wierni mają wspaniałe charyzmaty i talenty, powołania i możliwości służby. One zostają ukryte w czasie Mszy Świętej, a objawiają się dopiero i to nie w całym bogactwie, po wyjściu z kościoła, gdy wierni wracają do świata.

 

Św. Paweł uczy, że „każdy otrzymuje własny dar od Boga: jeden taki, a drugi taki” (1 Kor 7,7). Czy słów tych nie należy odnieść także do Eucharystii? Czy tam nie powinien objawić się Kościół jako wspólnota bogata w talenty i charyzmaty swoich członków? Już od Soboru Watykańskiego II parafie starają się wprowadzać w życie słowa Konstytucji o Liturgii, w której czytamy, że „w sprawowaniu liturgii każdy, kto wykonuje swą funkcję – czy to duchowny, czy wierny świecki – powinien w pełni wykonywać wyłącznie tylko to, co należy do niego z natury rzeczy i na podstawie przepisów liturgicznych” (KL 28). Rok Wiary to kolejna okazja do tego, aby każdy na nowo postawił sobie pytanie, jakie zadania zostały mu przez Boga powierzone w sprawowaniu największego wydarzenia zbawczego, przeżywanego w parafii, jakim jest celebracja Eucharystii. Wszak odnowa życia i odnowa wiary zaczyna się i osiąga szczyt przy ołtarzu, gdzie w sposób sakramentalny działa Chrystus gromadząc przy sobie Kościół, swoją Oblubienicę, którą oczyszcza i przyozdabia najwspanialszymi darami.

 

Rozwój charyzmatów poszczególnych członków wspólnoty dokonuje się nieustannie, ale gdy przychodzą wydarzenia nadzwyczajne, a do takich należy Rok Wiary, wiele spraw nabiera tempa. Dobre przeżycie tego Roku przez wspólnotę parafialną, która chce być Kościołem pielęgnującym charyzmaty poszczególnych wiernych, wymaga przygotowania wielu wydarzeń, takich jak nabożeństwa, celebracje, znaki, spotkania w grupach, dzieła ewangelizacyjne zrodzone z wiary. W każde z nich może się włączyć określona grupa osób czyniąc to nie na zasadzie doraźnej pomocy, ale przeżywając swój udział jako drogę dojrzewania do odkrycia i wypełnianie powołania, jakie Bóg daje poszczególnym osobom w Jego Kościele.

News
  • Cotygodniowa adoracja

    2013-11-21

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na ostatni tydzień Roku Wiary: Przed obrzędem „Redditio Symboli”.

  • Obrzęd zamknięcia Roku Wiary - skrót

    2013-11-15

    Przygotowaliśmy pomoce dla księży na zamknięcie Roku Wiary: dwustronicowy skrót obrzędu.

  • Świadectwo z parafii - zamknięcie Roku Wiary

    2013-10-30

    Otrzymaliśmy świadectwo z zamknięcia Roku Wiary w parafii archidiecezji częstochowskiej. Zachęcamy do zapoznania się z nim i przesłania dalszych informacji i opisów.

  • Cotygodniowa adoracja

    2013-10-16

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na 28. tydzień okresu zwykłego czyli 53. tydzień Roku Wiary, nawiązuje do drugiej części KKK. Jej temat brzmi: „Liturgia Godzin”.

  • Tablice Credo

    2013-10-14

    Tekst Credo wyryty w sercu i na tablicach - trwałym znakiem przeżycia Roku Wiary.

Newsletter
Bądź na bieżąco - zapisz się newslettera!
Wizyty
Dzisiaj: 136 Wszystkie: 21645