CELEBRACJA:
„DZIĘKCZYNIENIE ZA SAKRAMENT POKUTY”

 

Zaleca się, aby w drugą niedzielę Wielkiego Postu, na wszystkich Mszach Świętych, wyrazić dziękczynienie Bogu za dar sakramentu pokuty i wyznać wiarę w szczególne działanie Boga w tym sakramencie. Celebracja ta składa się podobnie jak poprzednie z ukazania znaku, wyznania wiary i wyrażenia dziękczynienia.

 

Pomoce do przeżycia celebracji

 

Przygotowanie znaku

 

Oto kilka propozycji wykorzystania znaku w dzisiejszej dziękczynnej celebracji. Można wybrać jeden z nich lub przygotować kilka.

 

1. Prostym znakiem, przypominającym o sakramencie pokuty, może być naczynie z popiołem lub fioletowa stuła. Umieszcza się je przed ołtarzem w miejscu widocznym dla wszystkich.

 

2. Znak pojednania. Kapłan, po dojściu procesji do ołtarza i po zakończeniu śpiewu na wejście, zanim rozpocznie celebrację znakiem krzyża, zwraca się do zgromadzonych tymi lub podobnymi słowami:

 

Drodzy Bracia i Siostry! Przeżywamy dziś kolejną już w Roku Wiary dziękczynną celebrację za dar sakramentów. U progu Wielkiego Postu pragniemy gorąco dziękować Bogu za łaskę sakramentu pokuty i wyrazić gotowość przyjęcia wymagań, jakie Chrystus nam stawia. Jedno z nich wyraził słowami: „Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!” (Mt 5,23-24). Pomyślmy więc o wszystkich, którzy mogą mieć coś przeciwko nam i na znak, że pragniemy być lepsi dla nich i dla innych ludzi, których spotykamy, podajmy sobie nawzajem dłonie. Dopiero wtedy uczynimy na naszym ciele znak krzyża i rozpoczniemy celebrację Eucharystii.

 

3. Akt pokuty. W przeżycie aktu pokuty mogą się dziś włączyć wierni świeccy, odczytując lub śpiewając wezwania:

 

Pierwsza osoba: Panie, Ty umarłeś na krzyżu, aby nas obmyć z grzechów i napełnić nas swoją łaską. Zmiłuj się nad nami.

 

Druga osoba: Chryste, Ty ustanowiłeś sakrament pokuty, abyśmy mogli nieustannie doznawać Twego miłosierdzia. Zmiłuj się nad nami.

 

Trzecia osoba: Panie, Ty dałeś nam Ducha Świętego, aby przekonywał nas o grzechu i otwierał nasze serca na Twoją łaskę. Zmiłuj się nad nami.

 

Kapłan: Niech się zmiłuje nad nami Bóg wszechmogący i odpuściwszy nam grzechy, doprowadzi nas do życia wiecznego. Amen.

 

Myśli do homilii

 

W homilii kałan, nawiązując do czytań, a szczególnie do Ewangelii o przemienieniu Jezusa na górze Tabor, budzi i umacnia wiarę zgromadzonych na Eucharystii w moc sakramentu pokuty. W taki właśnie sposób pisze o tym sakramencie Jan Paweł II w adhortacji Reconciliatio et paenitentia (nr 28-30):

 

„Kościół znalazł w Synodzie jasne potwierdzenie swojej wiary w tym, co odnosi się do Sakramentu, poprzez który każdy chrześcijanin i cała wspólnota wierzących otrzymują pewność przebaczenia mocą odkupieńczej Krwi Chrystusa.

 

Warto odnowić i potwierdzić tę wiarę w chwili, gdy mogłaby ona osłabnąć, utracić coś ze swej integralności czy też wejść w obszar cienia i milczenia, zagrożona – jak to się dzieje – wspomnianym już kryzysem z jego ujemnymi zjawiskami. Sakrament Pokuty bowiem jest z jednej strony, zagrożony przez zaciemnienie zmysłu moralnego i religijnego, osłabienie poczucia grzechu, wypaczenie pojęcia skruchy, znikome dążenie do życia prawdziwie chrześcijańskiego; z drugiej zaś strony przez taki sposób myślenia, czasem dość rozpowszechniony, wedle którego przebaczenie można otrzymać bezpośrednio od Boga także w sposób zwyczajny, bez przystępowania do Sakramentu pojednania, czy też przez pozbawioną nieraz żaru i prawdziwej spontaniczności rutynę w praktykowaniu Sakramentu, która, być może, została wywołana błędnymi i wypaczonymi poglądami na skutki Sakramentu. Wypada zatem przypomnieć zasadnicze wymiary tego wielkiego Sakramentu.

 

«Którym odpuścicie»

 

Pierwsze podstawowe dane, których dostarczają nam Księgi Święte Starego i Nowego Testamentu, dotyczą miłosierdzia Boga i Jego przebaczenia. W Psalmach i w przepowiadaniu Proroków imię miłosierny jest tym imieniem, które chyba najczęściej jest przypisywane Panu, wbrew uparcie powielanemu schematowi, wedle którego Bóg Starego Testamentu przedstawiany jest przede wszystkim jako Bóg surowy i karzący. Tak więc wśród Psalmów długi wywód sapiencjalny, czerpiąc z tradycji Wyjścia, przypomina łaskawe działanie Boga pośród swego ludu. Działanie to, choć przedstawione w formie antropomorficznej, jest bodaj jedną z najbardziej wymownych starotestamentalnych proklamacji miłosierdzia Bożego. Wystarczy przytoczyć tutaj ten werset: «On jednak litując się odpuszczał winę, a nie wytracał, i często odwracał swój gniew, i nie pobudzał całej swej zapalczywości. Przypominał sobie, że są tylko ciałem i tchnieniem, które odchodzi, a nie wraca».

Kiedy nadeszła pełnia czasu, Syn Boży, przychodząc jako Baranek, który gładzi i bierze na siebie grzech świata, jawi się jako ten, który ma władzę sądzenia czy też odpuszczania grzechów, który nie przyszedł, aby potępiać, ale aby przebaczać i zbawiać.

Otóż tę władzę odpuszczania grzechów Jezus przekazuje przez Ducha Świętego zwykłym ludziom, którzy sami podlegają zasadzkom grzechu, czyli swoim Apostołom: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane». Jest to jedna z najwspanialszych nowości ewangelicznych! Udziela tej władzy Apostołom również z prawem przekazywania jej – tak rozumiał to Kościół od samego zarania – następcom, obdarzonym przez tychże Apostołów misją i odpowiedzialnością za kontynuowanie ich dzieła głosicieli Ewangelii i szafarzy zbawczego dzieła Chrystusa.

Objawia się tu w całej swej wielkości postać szafarza Sakramentu Pokuty, który prastarym zwyczajem jest nazywany spowiednikiem.

Tak jak przy ołtarzu, gdzie sprawuje Eucharystię, jak w każdym z Sakramentów, kapłan, szafarz Pokuty, działa «in persona Christi». Chrystus, który przez osobę spowiednika jest uobecniony i za jego pośrednictwem dokonuje tajemnicy odpuszczenia grzechów, jest tym, który okazuje się bratem człowieka, miłosiernym, wiernym i współczującym arcykapłanem, pasterzem gotowym szukać zbłąkanej owcy, lekarzem, który leczy i pociesza, jedynym nauczycielem, który jest prawdomówny i naucza drogi Bożej, «sędzią żywych i umarłych», który sądzi prawdziwie, a nie według pozorów […].

 

Sakrament przebaczenia

 

Z objawienia wartości tego posługiwania i władzy odpuszczania grzechów, przekazanej przez Chrystusa Apostołom i ich następcom, rozwinęła się w Kościele świadomość znaku przebaczenia, udzielanego poprzez Sakrament Pokuty. To znaczy pewność, że sam Pan Jezus ustanowił i powierzył Kościołowi, jako dar swojej dobroci i swojej «philantropia» wobec wszystkich, specjalny Sakrament dla odpuszczania grzechów popełnionych po Chrzcie.

Praktyka tego Sakramentu, jeśli chodzi o jego sprawowanie i formę, przeszła długi proces rozwojowy, o czym świadczą najstarsze sakramentarze, dokumenty Soborów i Synodów biskupich, przemówienia Ojców i nauczanie Doktorów Kościoła. Natomiast co do istoty tego Sakramentu, istniała zawsze w świadomości Kościoła mocna i niezmienna pewność, że z woli Chrystusa przebaczenie dawane jest każdemu poprzez sakramentalne rozgrzeszenie, którego udzielają szafarze Sakramentu Pokuty: pewność ta ze szczególną mocą została potwierdzona zarówno przez Sobór Trydencki, jak przez Sobór Watykański II: «Ci (zaś), którzy przystępują do Sakramentu Pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu grzesząc zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą». Raz jeszcze, jako zasadniczy element wiary odnoszącej się do wartości i celu Pokuty należy potwierdzić, że Zbawiciel nasz Jezus Chrystus ustanowił w swoim Kościele Sakrament Pokuty, aby wierni, którzy popełnili grzech po Chrzcie, mogli otrzymać łaskę i pojednać się z Bogiem”.

 

Wyznanie wiary

 

Kapłan: W celebracjach Roku Wiary staramy się wyznać naszą wiarę w cudowne i zbawcze działanie Boga w sakramentach świętych. Także dziś, kiedy w sposób szczególny pragniemy Bogu dziękować za niezwykły dar sakramentu pokuty, pytamy siebie samych, jak mocno wierzymy w skuteczność Bożego działania oraz czy dość cenimy sobie ten sakrament i często z niego korzystamy. Pozostańmy na chwilę w ciszy z tymi pytaniami i wyznajmy w sercu wiarę, że sakrament pokuty należy do największych darów, jakich Chrystus nam udziela w swoim Kościele.

 

Chwila ciszy.

 

Kapłan: A teraz wyznajmy ustami naszą wiarę w Boga, który nas miłuje i jest pośród nas obecny.

 

Wierzę w jednego Boga.

 

Propozycja modlitwy powszechnej

 

Wstęp: Pełni skruchy i żalu za grzechy, prośmy Boga o miłosierdzie dla nas i całego świata.

 

1. Wejrzyj, miłosierny Boże, na wszystkich członków Kościoła, którzy w swej ziemskiej wędrówce poddani są słabości i upadają. Umocnij ich wiarę, aby nigdy nie wątpili w Twoje przebaczenie.

 

2. Wejrzyj, miłosierny Boże, na cały świat, który według słów Chrystusa, jest w mocy Złego. Poślij tych, których wybrałeś, aby zanieśli zwycięską moc Zbawiciela wszystkich pozostającym w niewoli grzechu.

 

3. Wejrzyj, miłosierny Boże, na rodziny, w których nie ma zgody i umiejętności wzajemnego przebaczenia. Wspieraj je swoją łaską, aby ustąpiły podziały i walki, a zapanowała miłość i pokój.

 

4. Wejrzyj, miłosierny Ojcze, na wszystkich, którzy rzadko przystępują do sakramentu pokuty. Ześlij na nich swego Ducha, aby przekonał ich o grzechu i otworzył ich serca na przyjęcie daru przebaczenia.

 

5. Wejrzyj, miłosierny Ojcze, na naszych zmarłych (szczególnie N.), którzy w swoim ziemskim życiu również byli dotknięci nieszczęściem grzechu. Oczyść ich serca swoją miłością, aby byli godni zamieszkać we wspólnocie świętych.

 

6. Wejrzyj, miłosierny Ojcze, na nas tutaj zgromadzonych, którzy z głębi serca dziękują Ci za dar sakramentu pokuty. Spraw, aby każde przeżycie tego sakramentu było dla nas prawdziwym nawróceniem serca.

 

Modlitwa: Z wiarą zanosimy do Ciebie, Ojcze, nasze pokorne prośby. Racz je przyjąć i obdarzyć nas hojnie swoimi darami. Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

Dziękczynienie po Komunii Świętej

 

Po Komunii Świętej zaleca się śpiew Magnificat poprzedzony krótkim komentarzem wprowadzającym.

 

Komentator: „Miłosierdzie Boga trwa z pokolenia na pokolenie” – śpiewa Matka Najświętsza w swoim Magnificat. Także nasze pokolenie doznaje, i to ze szczególną hojnością, Bożego Miłosierdzia. Dociera do nas orędzie św. Faustyny i bł. Jana Pawła II o nieskończonym miłosierdziu Boga. Doznajemy go w różny sposób, a szczególnie w sakramencie pokuty. Niech nasz radosny śpiew Magnificat, w którym łączymy się z Maryją wielbiącą miłosierdzie Boga, będzie wyrazem naszego dziękczynienia za łaskę przebaczenia grzechów.

 

Śpiew: Magnificat.

 

News
  • Cotygodniowa adoracja

    2013-11-21

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na ostatni tydzień Roku Wiary: Przed obrzędem „Redditio Symboli”.

  • Obrzęd zamknięcia Roku Wiary - skrót

    2013-11-15

    Przygotowaliśmy pomoce dla księży na zamknięcie Roku Wiary: dwustronicowy skrót obrzędu.

  • Świadectwo z parafii - zamknięcie Roku Wiary

    2013-10-30

    Otrzymaliśmy świadectwo z zamknięcia Roku Wiary w parafii archidiecezji częstochowskiej. Zachęcamy do zapoznania się z nim i przesłania dalszych informacji i opisów.

  • Cotygodniowa adoracja

    2013-10-16

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na 28. tydzień okresu zwykłego czyli 53. tydzień Roku Wiary, nawiązuje do drugiej części KKK. Jej temat brzmi: „Liturgia Godzin”.

  • Tablice Credo

    2013-10-14

    Tekst Credo wyryty w sercu i na tablicach - trwałym znakiem przeżycia Roku Wiary.

Newsletter
Bądź na bieżąco - zapisz się newslettera!
Wizyty
Dzisiaj: 145 Wszystkie: 38131