Myśli do medytacji, homilii, konferencji i rozmowy

 

 

„Jak mówi Sobór Watykański II, „święta i organicznie ukształtowana natura społeczności kapłańskiej aktualizuje się przez sakramenty i przez cnoty”. W dzisiejszej katechezie pragniemy odkryć potwierdzenie tej prawdy w sakramencie pojednania, tradycyjnie zwanym sakramentem pokuty. Urzeczywistnia się w nim „kapłaństwo powszechne”, wspólne dla wszystkich ochrzczonych, podstawowym zadaniem kapłaństwa jest bowiem usuwanie przeszkody uniemożliwiającej nawiązanie żywej więzi z Bogiem, jaką jest grzech. Sakrament ten został ustanowiony dla odpuszczenia grzechów popełnionych po przyjęciu chrztu i ochrzczeni spełniają w nim aktywną rolę. Nie ograniczają się oni do biernego przyjęcia rytualnego i formalnego przebaczenia. Przeciwnie, z pomocą łaski podejmują walkę z grzechem, wyznając sobie winy i prosząc o przebaczenie. Wiedzą, że sakrament wymaga od nich aktu nawrócenia. Z tą intencją czynnie uczestniczą w sakramencie i spełniają w nim swoją rolę, jaka wynika z samego rytu […].

 

Sobór przypomina przede wszystkim, że istotną cechą grzechu jest obraza Boga. Zjawisko poważne, zawierające w sobie przewrotny akt stworzenia, które świadomie i dobrowolnie sprzeciwia się woli swego Stwórcy i Pana, naruszając prawo dobra i wybierając z własnej woli brzemię zła. Jest to akt godzący w boski majestat. Wobec tego aktu św. Tomasz z Akwinu nie waha się powiedzieć, że «grzech popełniony przeciw Bogu odznacza się pewną nieskończonością w związku z nieskończonością boskiego majestatu». Trzeba też dodać, że jest to również akt godzący w miłość Bożą, ponieważ narusza prawo przyjaźni i przymierza, które Bóg ustanowił w krwi Chrystusa dla swego ludu i dla każdego człowieka. Jest więc aktem niewierności i w rezultacie odrzuceniem Jego miłości. Dlatego grzech nie jest zwykłym ludzkim błędem i przynosi szkodę nie tylko człowiekowi. Jest obrazą Boga, ponieważ grzesznik łamie prawo Stwórcy i Pana oraz rani Jego ojcowską miłość. Nie można patrzeć na grzech jedynie z punktu widzenia konsekwencji psychologicznych. Grzech należy rozważać w świetle relacji człowieka z Bogiem […].

 

Sobór przypomina nam, że grzech jest również raną zadaną Kościołowi. Istotnie, każdy grzech przynosi szkodę świętości wspólnoty kościelnej. Zważywszy na to, że wszyscy wierni są solidarni we wspólnocie chrześcijańskiej, każdy grzech wywiera wpływ na całą wspólnotę. Jeśli jest prawdą, że dobro dokonane przez jednego człowieka przynosi korzyść i pomaga wszystkim, jest również niestety prawdą, że zły czyn jednego godzi w doskonałość, do której dążą wszyscy. Jeśli «wznosząca się dusza podnosi ze sobą cały świat» – jak mówi bł. Elżbieta Leseur – to każda niewierność wobec Bożej miłości utrudnia sytuację rodziny ludzkiej i zuboża Kościół. Pojednanie z Bogiem jest również pojednaniem z Kościołem i w jakimś sensie z całym stworzeniem, którego harmonię narusza grzech. Kościół jest pośrednikiem owego pojednania. Tę rolę określił sam Założyciel, który powierzył mu posłannictwo i władzę «odpuszczania grzechów». Każde więc pojednanie z Bogiem dokonuje się w bezpośrednim lub pośrednim, świadomym lub nieświadomym odniesieniu do Kościoła. Jak pisze św. Tomasz, «nie może być zbawienia bez jedności Ciała Mistycznego: nikt nie może zbawić się poza Kościołem, podobnie jak w czasie potopu nikt nie ocalał poza arką Noego, symbolem Kościoła, jak naucza św. Piotr (1 P 3,20-21)». Niewątpliwie, władza przebaczania win należy do Boga, a odpuszczenie grzechów jest dziełem Ducha Świętego. Jednak przebaczenie jest owocem dopuszczenia grzesznika do udziału w odkupieniu dokonanym na krzyżu przez Chrystusa (por. Ef 1,7; Kol 1,14.20), który powierzył swemu Kościołowi misję i posługę przekazywania orędzia zbawienia całemu światu w Jego imieniu. O przebaczenie więc prosimy Boga i zostaje ono udzielone przez Boga, ale nie dzieje się to w oderwaniu od Kościoła ustanowionego przez Chrystusa dla zbawienia wszystkich.

 

Wiemy, że zmartwychwstały Chrystus dla przekazania ludziom owoców swej męki i śmierci udzielił apostołom władzy odpuszczania grzechów: «Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane» (J 20,23). Jako dziedzice misji i władzy apostołów, prezbiterzy w Kościele odpuszczają grzechy w imieniu Chrystusa. Można jednak powiedzieć, że w sakramencie pojednania szczególna posługa kapłanów nie wyklucza, lecz urzeczywistnia «kapłaństwo wspólne» wiernych, którzy wyznają swe grzechy i proszą o przebaczenie pod natchnieniem Ducha Świętego, sprawującego ich wewnętrzne nawrócenie dzięki łasce Chrystusa Odkupiciela. Potwierdzając tę rolę wiernych, św. Tomasz przytacza znane słowa św. Augustyna: «Ten, który Cię stworzył bez ciebie, nie usprawiedliwi cię bez ciebie».

 

Aktywny udział chrześcijaństwa w sakramencie pokuty wyraża się w uznaniu własnych win poprzez «spowiedź», która – oprócz wyjątkowych wypadków – odbywa się indywidualnie wobec kapłana; we wzbudzeniu żalu z powodu obrażenia Boga, czyli «skruchy»; w pokornym poddaniu się kapłaństwu urzędowemu Kościoła, by otrzymać «skuteczny znak» Bożego przebaczenia; w odprawieniu «zadośćuczynienia» nałożonego przez kapłana jako znak osobistego uczestnictwa w wynagradzającej ofierze Chrystusa, który ofiarował się Ojcu jako hostia za nasze winy; i w dziękczynieniu za otrzymane przebaczenie […].

 

Kościół towarzyszy chrześcijaninowi jako wspólnota, która «przyczynia się – jak mówi Sobór – do nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą». Nie pozostaje on nigdy sam, nawet wtedy, kiedy jest w stanie grzechu. Należy zawsze do «wspólnoty kapłańskiej», która go wspiera solidarną miłością, braterstwem i modlitwą o przywrócenie mu przyjaźni Boga i opieki świętych. Kościół, wspólnota świętych objawia się i działa w sakramencie pokuty jako kapłańska wspólnota miłosierdzia i przebaczenia”.

 

News
  • Cotygodniowa adoracja

    2013-11-21

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na ostatni tydzień Roku Wiary: Przed obrzędem „Redditio Symboli”.

  • Obrzęd zamknięcia Roku Wiary - skrót

    2013-11-15

    Przygotowaliśmy pomoce dla księży na zamknięcie Roku Wiary: dwustronicowy skrót obrzędu.

  • Świadectwo z parafii - zamknięcie Roku Wiary

    2013-10-30

    Otrzymaliśmy świadectwo z zamknięcia Roku Wiary w parafii archidiecezji częstochowskiej. Zachęcamy do zapoznania się z nim i przesłania dalszych informacji i opisów.

  • Cotygodniowa adoracja

    2013-10-16

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na 28. tydzień okresu zwykłego czyli 53. tydzień Roku Wiary, nawiązuje do drugiej części KKK. Jej temat brzmi: „Liturgia Godzin”.

  • Tablice Credo

    2013-10-14

    Tekst Credo wyryty w sercu i na tablicach - trwałym znakiem przeżycia Roku Wiary.

Newsletter
Bądź na bieżąco - zapisz się newslettera!
Wizyty
Dzisiaj: 25 Wszystkie: 8333