Opis programu „Panie, przymnóż nam wiary”

 

Ojciec Święty Benedykt XVI ogłaszając Rok Wiary napisał, że ten Rok „jest zaproszeniem do autentycznego i nowego nawrócenia do Pana, jedynego Zbawiciela świata” (PF 5). Wezwanie do nawrócenia jest tu skierowane do wierzących. Cechą tego nawrócenia jest przylgnięcie do Chrystusa, głębsza osobowa relacja z Nim. Nie chodzi więc o nawrócenie z niewiary na wiarę, lecz takie odnowienie i pogłębienie posiadanej już wiary, aby zaowocowała ona wyraźniej „nowym nawróceniem do Pana”.

 

Co zrobić, aby wiara chrześcijan aż tak się ożywiła i wydała takie owoce? Papież wskazuje na drogi rozwoju wiary. Pisze: „Wiara rośnie, gdy przeżywana jest jako doświadczenie otrzymanej miłości i kiedy jest przekazywana jako doświadczenie łaski i radości” (PF 7). Wzrost wiary, według słów Papieża, dokonuje się w dwojakim przeżyciu. Pierwszym jest przyjęcie, a raczej stałe przyjmowanie daru wiary „jako doświadczenie otrzymanej miłości”, a drugim jest wytrwałe przekazywanie go innym, „jako doświadczenie łaski i radości”. W tym duchu ujęte są propozycje zawarte w niniejszym zeszycie. Ich filarami są: „przyjmowanie” wiary i jej „przekazywanie”. Jedno i drugie jest procesem, który trwa w życiu wierzących od chwili chrztu. Teraz nadeszła szczególna okazja, aby temu procesowi wzrostu w wierze uważniej się przyjrzeć, skorygować błędy i nabrać nowych sił do pielęgnowania wiary i życia według jej zasad.

 

"Panie, przymnóż nam wiary!"

 

Powyższe myśli wyrażają słowa: „Panie, przymnóż nam wiary!” (Łk 17,5). Zostały one wypowiedziane przez Apostołów wtedy, gdy już uwierzyli w Chrystusa. Jednak kiedy widzieli to, co Jezus czynił, czego nauczał i czego od nich wymagał, uświadamiali sobie, że ich wiara jest zbyt słaba. Okazywało się to przy różnych okazjach, choćby takich jak tonięcie Piotra, który przestraszył się wielkich fal na jeziorze (por. Mt 14,30). Potrzebowali mocniejszej wiary, aby mogli iść drogą, którą im Mistrz wskazywał. My jesteśmy w podobnej sytuacji. Nosimy w sobie wiarę, ale nie jest ona dość mocna, abyśmy się w pełni nawrócili do Jezusa, pokochali Go całym sercem i całą duszą oraz miłowali ludzi tak, jak On ich umiłował.

 

Słowa: „Przymnóż nam wiary!” wyrażają również prawdę o tym, że wiara jest łaską, którą tylko Bóg może dać i ją przymnożyć. Chcemy za dar wiary dziękować, a także ożywić modlitwę o jej rozwój. W kolejnych dniach i tygodniach tego szczególnego Roku, zarówno poszczególni wierni, jak też wspólnota zgromadzona na liturgii lub nabożeństwach, powinni stale powtarzać słowa Apostołów: „Panie, przymnóż nam wiary”. Do tych słów nawiązuje też modlitwa na Rok Wiary.

 

Wraz z modlitwą o przymnożenie wiary łączymy wielorakie działania duszpasterskie. Mają one przeniknąć coraz bardziej duchem wiary to wszystko, co zwyczajnie dzieje się w parafii, której sens istnienia związany jest właśnie z wiarą i jej przekazywaniem. Trzeba bowiem, aby działania, które parafia podejmuje na co dzień, ożywiły się w Roku Wiary i by ten nowy dynamizm pielęgnować w przyszłości.

 

Panie, przymnóż nam wiary w Ciebie!

 

Akt wiary dotyczy na pierwszym miejscu Boga. Ku Niemu więc kierujemy najpierw naszą uwagę. W podanej tu propozycji wszyscy członkowie wspólnoty są zaproszeni do postawienia sobie trzech pytań i podejmowania wysiłku, aby na te pytania odpowiedzieć całym swoim życiem. Pytania dotyczą trzech aktów wiary: 1 – Wiara w obecność Chrystusa w słowie; 2 – Wiara w obecność Chrystusa w sakramentach; 3 – Wiara w obecność Chrystusa w każdym człowieku i wspólnocie Kościoła. Refleksja nam tymi pytaniami będzie podjęta w czasie konferencji, nabożeństw i modlitw. Pomocą do podjęcia jej przez członków wspólnoty będzie także specjalnie przygotowany obrazek z zachętą do refleksji, rozmowy i modlitwy.

 

Pierwsze pytanie brzmi: „Jak mocno wierzę Jezusowi, kiedy mówi: «Ja jestem Prawdą» (J 14,6)? Czy gorliwie staram się poznać tę Prawdę?” Skłania ono do refleksji nad znajomością prawd wiary oraz nad uznaniem, że akt wiary jest skierowany przede wszystkim do osoby Jezusa. Chodzi o to, czy człowiek wierzy Jezusowi, który osobiście do niego przemawia i któremu osobiście człowiek odpowiada.

 

Drugie pytanie brzmi: „Jak mocno wierzę Jezusowi, kiedy mówi: «To jest Ciało moje» (Mt 26,26)? Czy często przychodzę na adorację Najświętszego Sakramentu?” Pytanie to odnosi się do sakramentów świętych, a szczególnie do Eucharystii. Tu również chodzi o akt wiary skierowany do osoby Jezusa, który jest obecny i działa w sakramentach.

 

Trzecie pytanie dotyczy wiary w obecność Chrystusa w drugim człowieku i w całym Kościele. Brzmi ono: „Jak mocno wierzę Jezusowi, kiedy mówi: «Cokolwiek uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili» (Mt 25,40)? Czy z radością spotykam Pana w każdym człowieku i we wspólnocie Kościoła?” Także w tym przypadku weryfikacją wiary człowieka są jego czyny, czyli jego postawa wobec innych ludzi.

 

Dar słowa, łaska sakramentów, a także doświadczenie wspólnoty, to rzeczywistości połączone organicznie. W pracy formacyjnej, pamiętając zawsze o całości, poświęcamy najpierw większą uwagę wierze uświadomionej i wypowiedzianej słowami, następnie wierze celebrowanej w sakramentach, a w końcu wierze przenikającej życie codzienne. Całość tego procesu jest zanurzona w modlitwie i otoczona modlitwą, szczególnie adoracją Najświętszego Sakramentu. W ten sposób podjęte zostanie wyraźne wezwanie Ojca Świętego Benedykta XVI, wyrażone w słowach: „W Roku każdy wierzący powinien ponownie odkryć treść wiary wyznawanej, celebrowanej, przeżywanej i przemodlonej” (PF 9).

 

Panie, przymnóż nam wiary w Twój Kościół!

 

Akt wiary, skierowany do Boga, rozciąga się następnie na Kościół. W każdym „Credo” powtarzamy słowa: „Wierzę w Kościół”. Nie zawsze jednak te słowa są dla wierzących zrozumiałe. Może zbyt rzadko słyszą odpowiedź na pytanie: Co to znaczy wierzyć w Kościół? W jakimś sensie Kościół jest przedmiotem wiary? Słabość wiary wielu katolików objawia się również w powiedzeniach, które oddzielają wiarę w Boga od wiary w Kościół, a są to przecież rzeczywistości, których oddzielić się nie da. Od kiedy Bóg stał się człowiekiem, nie można oddzielić spraw boskich od spraw ludzkich. W Chrystusie zostały one bowiem najściślej zjednoczone.

 

W przestawionej tu propozycji tematów, refleksji, modlitw i form działania, problem wiary w Kościół należy do wyróżnionych. Jest obecny na każdym etapie drogi. Wiele uwagi poświęcamy mu już w okresie przygotowania do przeżycia Roku Wiary. Już wtedy bowiem objawia się pewien sposób życia i działania wspólnoty wierzących. Można dostrzec, jakie cechy Kościoła są pełniej rozwinięte, a jakie mniej. Zazwyczaj więcej troski poświęcamy temu, co wspólne wszystkim członkom wspólnoty, a więc rozwojowi wiary w Boga, osobistemu nawróceniu, uczestnictwu w Eucharystii, przyjmowaniu sakramentów świętych, mniej natomiast troszczymy się, szczególnie w celebracji liturgii, o to wszystko, co wyraża odmienność posiadanych przez ludzi talentów, charyzmatów, a w najgłębszym wymiarze co jest odmiennym powołaniem poszczególnych osób.

 

Inaczej ta sytuacja przestawia się we wspólnotach, które rozwijają się dziś w Kościele jako grupy ewangelizacyjne, modlitewne czy formacyjne. W większości tych wspólnot zakres zadań podejmowanych przez duszpasterzy i wiernych świeckich przedstawia się inaczej niż w parafii. Można powiedzieć, że w tych wspólnotach szybciej rozwinęły się te formy zaangażowania wiernych świeckich, które poleca Kościół, a które w parafii dopiero powoli się rozwijają. Rok Wiary jest kolejną okazja, aby ten proces w parafii przyspieszyć dbając równocześnie z wielką troską o jego prawidłowy rozwój. Czynne zaangażowanie wiernych świeckich w misję ewangelizacyjną, formacyjną, modlitewną czy charytatywną wspólnoty zawsze dokonuje się pod przewodnictwem pasterzy, a nie na zasadzie równości kompetencji. Pod przewodnictwem kapłanów świeccy powinni coraz częściej dbać nie tylko o udekorowanie kościoła, przygotowanie miejsc dla uczestników zgromadzenia i materialne utrzymanie świątyni, lecz także czynnie uczestniczyć w głoszeniu słowa, prowadzeniu modlitw dla nich przeznaczonych, kierowaniu śpiewem i spełnianiu wszystkich funkcji, do których są przez Kościół wezwani.

 

Taki obraz Kościoła powinien objawić się już na etapie przygotowania zbawczych wydarzeń, które Bóg uobecnia w parafii, przede wszystkim w przygotowaniu niedzielnej Eucharystii. W ten zwyczajny rytm życia parafii wpisują się też sytuacje nadzwyczajne, jak np. nawiedzenie obrazu Jezusa Miłosiernego czy też Rok Wiary. Wtedy czas na przygotowanie jest dłuższy a potrzeba zaangażowania szerszego grona wiernych w to dzieło jest większa.

 

Nie jest przypadkiem, że Rok Wiary rozpoczyna się w czasie trwania Synodu poświęconego Nowej Ewangelizacji. Również na poziomie diecezji i parafii ta wzajemna zależność jednego i drugiego tematu powinna być zachowana. Podejmowane w różnych miastach akcje ewangelizacyjne pokazują, że nie brak ludzi, którzy są gotowi włączyć się w takie dzieła. Jedno z nich, pod nazwą „Ewangelizacja Krakowa”, przygotowuje ponad 50 wspólnot, a przygotowanie to, prowadzone pod kierunkiem biskupa, trwa wiele miesięcy.

 

Czyż we wspólnocie parafialnej nie powinno się zgromadzić szersze grono wiernych świeckich, którzy pod kierunkiem kapłanów przygotują cały ciąg wielkich i ważnych wydarzeń Roku Wiary? Jeśli każde z nich będzie przemyślane, omodlone i przygotowane przez konkretny zespół, pod kierunkiem duszpasterzy, katechetów i animatorów, to nie tylko owocność takiego działania będzie większa. Dzieje się wtedy jeszcze inne misterium, mianowicie w parafii wzrasta Kościół, w którym coraz więcej osób znajduje swoje miejsce służby i swój zakres odpowiedzialności, który rozumieją jako działanie wypływające z wiary.

News
  • Cotygodniowa adoracja

    2013-11-21

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na ostatni tydzień Roku Wiary: Przed obrzędem „Redditio Symboli”.

  • Obrzęd zamknięcia Roku Wiary - skrót

    2013-11-15

    Przygotowaliśmy pomoce dla księży na zamknięcie Roku Wiary: dwustronicowy skrót obrzędu.

  • Świadectwo z parafii - zamknięcie Roku Wiary

    2013-10-30

    Otrzymaliśmy świadectwo z zamknięcia Roku Wiary w parafii archidiecezji częstochowskiej. Zachęcamy do zapoznania się z nim i przesłania dalszych informacji i opisów.

  • Cotygodniowa adoracja

    2013-10-16

    Adoracja Najświętszego Sakramentu, proponowana na 28. tydzień okresu zwykłego czyli 53. tydzień Roku Wiary, nawiązuje do drugiej części KKK. Jej temat brzmi: „Liturgia Godzin”.

  • Tablice Credo

    2013-10-14

    Tekst Credo wyryty w sercu i na tablicach - trwałym znakiem przeżycia Roku Wiary.

Newsletter
Bądź na bieżąco - zapisz się newslettera!
Wizyty
Dzisiaj: 127 Wszystkie: 38113